حجاب فقط برای مومنین است

خطاب قرآنی حجاب، به مومنان و مومنات است نه عموم مردم (الناس).

لذا نمی‌توان حجاب را به غیر مسلمان و حتی مسلمانانی که نمی‌خواهند

حجاب را رعایت کنند تعمیم داد و به صورت قانون درآورد.

تکالیفی که خداوند برای مسلمانان واجب یا حرام کرده است را در قرآن با خطاب مسلمون و مسلمات

، اسلمو ، اسلم ، مومنین ، مومنات ، آمنوا و . . . می‌آورد.مسلمان به معنای تسلیم به دستور خداست

و مومن کسی که عقاید حقه را تصدق می‌کند و قلبش آرام می‌گیرد در بسیاری از آیات قرآن ایمان به

معنای همان اسلام و تسلیم شدن در برابر دستور خداست از جمله آیات حجاب مثل آیه مبارکه ی :

یا ایها النبی قل لازواجکم و بناتک و نسا ء المومنین . . . (ای پیامبر بگو به همسرانت و دخترانت و زنان مسلمان . . . )

همچنین است آیاتی که وجوب روزه یا حرام بودن ربا خواری ، میگساری ، قمار بازی و بت پرستی

نیز با لفظ آمنوا آمده است. مقصود از این ایمان آورندگان یعنی اسلام آورندگان نه کسانی که

دارای مراتب عالیه ای از دینداری هستند.

اگر آیات حجاب را در قرآن برای مسلمانان ندانیم بلکه برای کسانی که دارای مراتب والای ایمانی

هستند بدانیم و مقصود آیه ۹۰ سوره مبارکه مائده که گفته شده ای کسانی که ایمان آورده اید

بت پرستی نکنید را همه مسلمانان ندانیم و بگوییم مقصود کسانی هستند که دارای مراتب بالای

ایمان اند نتیجه این می‌شود که مسلمانان اگر مومن اصطلاحی نیستند می‌توانند بت پرستی

کنند چون خطاب آیه به انسان‌های مومن است و نه مسلمانان.

این که رعایت حجاب بر غیر مسلمانان و یا مسلمانانی که نمی‌خواهند حجاب را رعایت کنند

در حکومت و جامعه اسلامی‌الزامی‌است نیاز به خطاب قرآنی ناس یعنی مردم که اعم از مومن

و مسلمان است نمی‌باشد. هرگاه مسلمانان با اختیار خود تشکیل حکومت دادند و اکثریت آن

جامعه به این حکومت اسلامی‌رای دادند دولت و حکومت وظیفه دارد احکام و قوانین مطابق با

موازین اسلامی‌را در  جامعه اجرا کند و اقلیتی که به آن حکومت رای داده اند اگر مسلمان نباشند

چون در جامعه اسلامی‌زندگی می‌کنند حق مخالفت ندارند اما حکومت هم حق ندارد آنان را ملزم

به انجام دین مبین اسلام کند اما حجاب جز شعائر اسلامی‌است و حفظ شئونات اسلامی‌همچنان

که بر مسلمانان در ملاء عام و حوزه عمومی‌لازم است بر غیر مسلمانان نیز لازم است و این به معنای

معتقد کردن ایشان چه مسلمان و چه غیر مسلمان به آن عمل نیست بلکه چون عمل، در حوزه اجتماع

اتفاق می‌افتد و دارای اثار اجتماعی و مدنی است وظبفه دولت اسلامی‌ایجاب می‌کند آن را در جامعه عملیاتی کند.